X
تبلیغات
رایتل

دل را بگو بگذار که برود...

جمعه 21 بهمن‌ماه سال 1390


ستاره هایی که چشمکهایشان شادی اَفشان بود،

پشت ابرهای مات و یخ زده پنهان شده اند،


بگذار برود...


ستاره های دنباله دار دم بریده شده اند،

حالا دیگر چیزی نیستند جز نقطه های نورانیِ متحرک و سرگردان،

بدون هیچ امتـــــدادی،

فقط چشمک می زنند،

چشمکشان هم پیدا و پنهان شدن هاییست که پشتِ ابرهای مات اتفاق می افتد،


بگذار برود...


نسیمی که همیشه می وزید و شب را خوش تر می کرد،

خفه شده!

سکون سختِ هوای شب،

 ماتی و منگی فضا را چند برابر کرده،


بگذار برود...


بگذار برود،

نه به امیدِ روزی که شاید برگردد،

به امید روزی که شاید دوباره زاییده شود،

از سمتی دیگر،


پس بگذار که برود...

دل را بگو! بگذار که برود...


نظرات (7)
ساده بگم، منظورتو نگرفتم از این پست

مرسی از لینک...
پاسخ:
حس خیلی پیچیدست!
وقتی هم کلام میشه همون پیچیدگی رو با خودش داره!
منظوره شاعر ازین پست این بوده که
غمه دنیار و بی خیال ! کلاس ملاسو بی خیال
بیا وسط قرش بده ، لیسانس میسانسو بی خیال

اون ستاره نبود از اولشم ، نمیدونم چی بود ؟
عینه یه سراب بود که فقط از دور جاذبه داشت و میکشوند سمته خودش

حالا دیگه هر چقدر هم چشمک بزنه ، حتی اگه به چشماش پروژکتورم وصل کنه ها ، عمراته کلسیم و منزیزم و پتاسیم که حتی نیم نگاهیم بهش بندازم

گذاشتیم بره چون.....
ما هم به قسمت معتقدیم ، هم به همت !!!!
پاسخ:
بابا!(وای ببخشید گفته بودی بهت نگم بابا!) تو فوق دکترای تفسیر شعری!
ای ول!!!
ولی جدی، خیلی خوب توضیح دادی منظور شاعرو، خوشم اومد!
همتت مستدام!
ما مُخله 30م

خوب از اول همینارو میگفتی دیگه چرا لقمه رو دوره سرت میچرخونی ؟
پاسخ:
می دونی چیه!!!
حسابی هوس کرده بووودم تو بیایی و تفسیرم کنی!!!!
همینه که چپکی گفتم!
آآآآخخخخ چه حااالی داد!
تفسیر میکونوم آی تفسیر میکونوم!
با لحجه صمد آقا
دلم میخواد میام اینجا فقط آیکون بازی کنم
خعلی شکلکاش باحالن
مخصوصا این عاشقه لبای کش اومدش شودم رفت!
پاسخ:
آآآی!!!تفسیر می خریم...
با لهجه ی صمد آقا گرون ترم می خریم!!!!
آآآی گفتی...این شکلکای بلاگفا کیفیت دارن ها(بخصوص او شکلک نیشخندش) اما کمیتو اصن ندارن! من همیشه کلی شکلک کم می یارم!
بلاگ اسکای عااالیه! نیگا کن تو رو خودا...دو تا شکلک چشمک داره فقط!!! از زیاده دستیشه!!!! بلاگفای خسیس!!!!
بیا پیش خودمون! بلاگ اسکای!
من از این شعر خیلی خوشم اومد
با اینکه به قول خودتون پیچیده است

به امید روزی که شاید برگردد
به امید روزی که شاید دوباره زاییده شود
از سمتی دیگر

انگار اینجا به
تناسخ اشاره کردید
درسته؟
پاسخ:
ممنون از لطفت ابراهیم عزیز... توی تناسخ روح ثابته و جسم تغییر می کنه.... ما هم اصولن عاشق روح آدما میشیم، روح زیباست که جسم رو زیبا می کنه...
"سمت دیگه" می تونه یه جسم دیگه باشه!
لذت در لحظه ای جاویدانه که یک قدم عقب بری و بگذاری رفتنی ها بروند!
اون وقت تمام عمرت رو در رویای شاید برگشتنش منتظری و با امید به روزهای تکراری ادامه میدی...
پاسخ:
... الهام عزیز "دردِ فراق" روح آدمی رو رشد میده... و این رو بدون که گاهی درد هم شیرینه!
... و فراق و دردِ او یه درد ابدیه... پس زیاد به این وصل های کوچیک که نقش یه مُسکن رو بازی می کنند دل نبند...روحتو بزرگ و بزرگ تر کن و از پروازش لذت ببر... حتی تو انتظار هم لذت هست...
سهراب میگه:"ریه های لذت پر اکسیژن مرگ است"
پس نبود لذت خود عاملِ لذته!
بخند...شاد باش و لذت ببر...تخصص تو یعنی خلق کردن... خلق کردن هم عامل لذته! پس...
توصیه های با ارزشی بود. ممنون دوست عزیز.

کوچک باش و عاشق

که عشق می داند آئین بزرگ کردنت را

بگذار عشق خاصیت تو باشد,نه رابطه ی خاص تو با کسی
پاسخ:
آفرین... ممنون از جمله ی زیبات!
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)

نام :
پست الکترونیکی :
وب/وبلاگ :
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد